0
Hebany

Hebany

Hebany to dwupokoleniowa rodzinna ekipa z Gdyni – pasjonaci escape roomów grający w Polsce i za granicą. Zawsze razem, zawsze na serio. Każda recenzja to nas... [więcej]

0
0
Escape room - Tajemnicza Komnata
Tajemnicza Komnata

Sowa się zgubiła, więc przyszliśmy sami

19.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Każdy z nas w głębi duszy czekał kiedyś na list ze Szkoły Magii. Sowa nie dotarła, bo pewnie zgubiła się nad Gdynią, ale za to dotarło zaproszenie do Warszawy. Uznaliśmy, że to prawie to samo, zapakowaliśmy różdżki wyobraźni i ruszyliśmy do Świata Zagadek.
Wszystko zaczyna się w niepozornej londyńskiej uliczce, a potem wchodzimy do świata czarodziejów. Dyrektor szkoły przygotował dla kandydatów serię wyzwań w tajemniczej komnacie. Zasady są proste: rozwiązać zagadki, użyć zaklęć i czarodziejskich przedmiotów i wydostać się z komnaty. A jeśli się poddasz, zostajesz mugolem. Żadne z nas nie miało zamiaru nim zostać, więc sprawa była poważna.
Pokój jest zrobiony z pasją i widać to od progu: wystrój, rekwizyty, muzyka w tle. Wszystko gra ze sobą, a rekwizyty nie leżą tu dla ozdoby, bo każdy ma swoje miejsce i znaczenie. Co chwilę łapaliśmy się na tym, że rozglądamy się z otwartymi ustami, jak pierwszoroczniacy w drodze na ucztę powitalną.
Zagadki są różnorodne, więc każdy z nas znalazł coś dla siebie. Są szyfry i kłódki dla tych, którzy lubią główkować, są momenty na spostrzegawczość i zręczność, jest elektronika i jest też coś, co mogło przyjść tylko z magii. Nie zdradzimy co, bo kto tam był, ten wie, a kto nie był, niech sprawdzi.
To pokój rodzinny i dobry na początek przygody z escape roomami, ale dorośli bawią się tu równie dobrze jak dzieci. Dowód: my.
Komnatę opuściliśmy w świetnym czasie i do rekordu pokoju zabrakło nam zaledwie 6 minut. Sześć minut! Tyle, ile trwa jedno zaklęcie, które wymówiliśmy trochę za wolno. Rekord został więc w komnacie i będzie na nas czekał.
Wielkie brawa dla Mistrzyni Gry, która wprowadziła nas w klimat, czuwała nad przebiegiem gry i sprawiła, że czuliśmy się w komnacie jak w domu.
Polecamy rodzinom, fanom czarodziejskich światów i wszystkim, którzy kiedyś czekali na swój list.
⭐⭐⭐⭐⭐ – Mugolami nie jesteśmy, a rekord jeszcze nie jest nasz. Wrócimy po te 6 minut. 🪄
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 8/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Łatwy

Escape room - Pokój hotelowy - miejsce zabójstwa
Pokój hotelowy - miejsce zabójstwa

Zamówiliśmy pokój w hotelu, a dostaliśmy sprawę morderstwa

13.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Po lasach i kamienicach przyszedł czas na kryminał. W hotelowym pokoju odnaleziono ciało młodej pracownicy firmy sprzątającej, a zbrodnia przypomina serię zabójstw na warszawskiej Pradze Południe. Sprawę prowadzi aspirant Jerzy Gruszka, ekspert od seryjnych morderstw, a my dołączamy jako kolejna grupa operacyjna. Na start dostaliśmy teczkę techników policyjnych, żeby zebrać ślady, i od tej chwili nie byliśmy już gośćmi, tylko ekipą z odznakami (w przenośni). Poprzedni zespół odsunięto od sprawy w trakcie dochodzenia, ślady zabezpieczono, a pytań jest coraz więcej. Mamy przeanalizować miejsce zbrodni, połączyć fakty i wskazać sprawcę.
To nie jest jeden pokój, tylko trzy etapy śledztwa. Zaczynamy w hotelowym pokoju, czyli na samym miejscu zbrodni. Potem dochodzenie prowadzi nas na posterunek policji, gdzie jest dyżurka i prawdziwa cela z kratami, i to naprawdę wygląda tak, że ma się ochotę zgłosić, że jest się niewinnym. Na końcu trafiamy do laboratorium kryminalistycznego. Każdy etap wygląda jak z prawdziwego śledztwa, a całość jest tak realna, że chwilami rozmawialiśmy szeptem, żeby nie zadeptać dowodów. Klimat jest świetny i w stu procentach realistyczny, a rekwizyty policyjne sprawiają, że szybko zapominasz, że to gra. Przejście z miejsca zbrodni na komisariat i do laboratorium daje poczucie, że prowadzimy sprawę od początku do końca. Pokój jest przeznaczony dla doświadczonych graczy i to czuć: trzeba łączyć fakty, a nie tylko szukać kodów. 75 minut mija szybciej, niż można się spodziewać, ale my zdążyliśmy.
Całość prowadził Igor ze swoim niskim, radiowym głosem, który w kryminale brzmi jak narrator dokumentu o niewyjaśnionych zbrodniach. Pomagał dokładnie wtedy, kiedy trzeba, bez odbierania nam radości z wyciągania wniosków.
Polecamy fanom kryminałów i realistycznych śledztw. Kto lubi logiczne łączenie faktów i atmosferę prawdziwego dochodzenia, będzie
Zamówiliśmy pokój w hotelu, a dostaliśmy sprawę morderstwa
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 9/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Escape room - Stara Szafa
Stara Szafa

Pan Ambroży wychodzi z domu tylko w weekendy, a my akurat wybraliśmy sobotę

13.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Zanim w ogóle weszliśmy do pokoju, mieliśmy pierwszą atrakcję: poczekalnię. To nie jest zwykły kąt z ulotką, tylko prawdziwa galeria zdjęć pracowników i Mistrzów Gry z różnych pokoi w całej Polsce. Czekając na grę, czuliśmy się jak na wernisażu ludzi, którzy wiedzą o escape roomach więcej niż my wszyscy razem wzięci. Super pomysł i dobry znak: tu ludzie lubią to, co robią.
Potem dostaliśmy swój temat. Zostaliśmy reporterami lokalnej gazety i mieliśmy sprawdzić miejską plotkę. Legenda głosi, że na strychu ekscentrycznego pana Ambrożego kryje się cała tajemnicza kraina. Pan Ambroży wychodzi z domu tylko w weekendy, więc czas na dziennikarskie śledztwo był ograniczony. My, jako zawodowcy, oczywiście wybraliśmy sobotę.
Wiecie, co to za uczucie, kiedy człowiek całe dzieciństwo marzył o jednej rzeczy? Otwierasz starą szafę, spodziewasz się płaszczy, a przed tobą otwiera się zupełnie inny świat. Nie zdradzimy, jak to wygląda, ale przejście przez szafę to jeden z najlepszych momentów w całej grze. Dla każdego, kto czytał Opowieści z Narnii, to sentymentalna podróż, a dla każdego, kto nie czytał, to pretekst, żeby po nie sięgnąć.
Po drugiej stronie wnętrze jest duże i dopracowane, a dekoracje to nie tylko tło: stanowią integralną część zagadek. Musieliśmy rozglądać się wokół i naprawdę patrzeć, co nas otacza, co przy tak dużej przestrzeni daje świetną zabawę. Naszym zadaniem było poznać prawdę o legendarnej krainie i zamku Ker-Paravel oraz odnaleźć cztery starożytne artefakty dawnych władców. Historia nie jest tylko dodatkiem do zagadek, ona naprawdę prowadzi nas przez cały pokój i każdy kolejny krok ma sens.
Zagadki są logiczne, pomysłowe i zróżnicowane, na średnim poziomie trudności. Kilka rozwiązań spotkaliśmy po raz pierwszy, co przy takiej liczbie przeszłych pokoi zdarza się rzadko. Nikt nie był znudzony ani sfrustrowany.
A potem kłódki. Magiczne, stare, jakby wyjęte z sejfu pana Ambrożego, i każda z nich ma swoje rozwiązanie wywodzące się z historii klucznictwa. Człowiek dostaje do ręki zabytek i zastanawia się, czy ktoś w średniowieczu naprawdę spał spokojnie z czymś takim przy drzwiach. To mega pomysł, który łączy zagadki z fabułą i zostaje w głowie na długo po wyjściu z pokoju.
Skończyliśmy przed czasem, a cała przygoda była tak przyjemna, że żałowaliśmy tylko, że to już koniec.
Całość prowadzili super Mistrzowie Gry, którzy czuwali w tle i pomagali dokładnie wtedy, kiedy trzeba. Polecamy rodzinom, początkującym drużynom i fanom baśni oraz fantasy, a także dorosłym, którzy chcą na chwilę uciec do innego wymiaru.
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 8/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Łatwy

Escape room - Tajemnica prof. Ernesta Krauze
Tajemnica prof. Ernesta Krauze

Wystawa, na której nie wolno dotykać eksponatów, a my dotykaliśmy wszystkiego

13.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Na koniec dnia dostaliśmy zaproszenie na wystawę. Profesor Ernest Krauze, ekscentryczny kolekcjoner i historyk sztuki, postanowił pokazać światu swoją unikalną kolekcję. Słynie z kontrowersyjnych przeróbek dzieł sztuki: dodawał do nich własne elementy i zabezpieczał je tak, żeby nikt ich nie ukradł. Jego nazwisko często pojawiało się w sprawach zaginionych arcydzieł, ale nigdy nie udowodniono mu winy. Naszym zadaniem było odkryć prawdę i dostarczyć policji dowody. Mieliśmy 60 minut i jedną zasadę: nie dotykać eksponatów. Zasadę złamaliśmy w pierwszej minucie.
Po całym dniu pokojów, w których królowały półmrok, świece i kamienice, Krauze był jak łyk świeżego powietrza. Pokój jest jasny i dobrze oświetlony, jak prawdziwa galeria sztuki, i od razu widać, że ktoś zaprojektował go ze smakiem i dbałością o każdy szczegół. Pomysłów jest tu bardzo wiele i są nietuzinkowe: człowiek co chwilę zatrzymuje się, żeby podziwiać, i dopiero potem przypomina sobie, że ucieka mu czas. Zbieramy ślady, łączymy fakty i z każdą kolejną zagadką coraz bardziej wątpimy, czy ten profesor naprawdę był tylko kolekcjonerem.
Po pięciu pokojach tego dnia dostaliśmy tu to, co lubimy najbardziej: dopracowaną fabułę i zagadki, po których ma się ochotę klepnąć kogoś w ramię i powiedzieć „no brawo". Pokój jest przyjazny rodzinom z dziećmi, ale nie znaczy to, że jest łatwy. Trzeba patrzeć, łączyć i dogadywać się.
Całość prowadzili super hiper Mistrzowie Gry, którym należą się osobne brawa. Czasu zostało nam tyle, że zdążyliśmy znimi zrobilć pamiątkowe zdjęcie pod tablicą wystawy.
Polecamy fanom kryminałów, sztuki i dobrze opowiedzianych historii. Idealny pokój na zakończenie dnia.
Wystawa, na której nie wolno dotykać eksponatów, a my dotykaliśmy wszystkiego
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 8/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Escape room - Zabójcza Misja 504
Zabójcza Misja 504

Mieliśmy złapać Łysego, a to Łysy złapał nas

13.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Mieliśmy być elitą wywiadu. Najlepsi z najlepszych, specjaliści od misji, o których nikt nie wie, że się odbyły. Plan był, sprzęt był, wsparcie było i pewność siebie też. A potem „misja poszła nie tak". Wpadliśmy w pułapkę gangu Łysego i zostaliśmy sami, odcięci od świata, z 70 minutami na ucieczkę, dotarcie do kryjówki i dokończenie roboty. Z takiego początku nie da się zrobić nudnego pokoju, i nikt tutaj nawet nie próbował.
Napięcie czuć od pierwszej minuty. Wystrój jest dopracowany tak, że bez żadnego wysiłku uwierzyliśmy w swoje agenckie legendy. Okulary przeciwsłoneczne zostały w domu, ale to chyba jedyny element, którego nam brakowało. Czuliśmy się jak bohaterowie filmu, tylko że w filmie nikt nie musi na czas przeczytać wszystkich notatek.
Bo czytania jest tu sporo, i dobrze, bo historia naprawdę wciąga. Zagadki są różnorodne i gęsto upakowane: elektroniczne, mechaniczne, takie, na które trzeba spojrzeć dwa razy, i takie, które wymagają, żeby cała drużyna spojrzała w to samo miejsce w tym samym momencie (co samo w sobie bywa wyzwaniem). Przez prawie godzinę to czysta rozkmina: zbieramy fakty, dowody i ślady, łączymy je ze sobą i próbujemy zrozumieć, co tak naprawdę się dzieje. Czas ucieka, a każdy błąd może być ostatni, więc współpraca przestaje być uprzejmością, a staje się koniecznością. W dobrych momentach działaliśmy jak zgrana jednostka specjalna, a w gorszych jak trzech turystów, którzy zgubili mapę, ale wychodziło nam to na dobre.
A potem zaczyna się finał i wszystko się zmienia. Wyścig z czasem i pięć minut grozy to prawdziwe ukoronowanie pokoju i najlepsze możliwe zakończenie tej opowieści. Nie zdradzimy nic więcej, poza tym, że warto zostawić sobie siły na koniec.
Całość prowadził Mistrz Gry, który czuwał w tle i pomagał dokładnie wtedy, kiedy trzeba, bez psucia zabawy.
Polecamy wszystkim, którzy lubią akcję, presję czasu i poczucie, że naprawdę są agentami. Najlepiej w trzy osoby lub więcej, bo materiału do przeczytania i przemyślenia nie zabraknie.
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 9/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Escape room - Tajemnica starej kamienicy
Tajemnica starej kamienicy

Pani z numeru 12 nie zamyka drzwi, a lalka mówi więcej niż sąsiedzi

12.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Weszliśmy do klatki schodowej starej kamienicy, jakich w Warszawie coraz mniej. Skrzynki na listy z numerami od 7 do 12, drewniane drzwi z historią, okno z odpadającą farbą i podłoga z ornamentowych kafli, po której stąpaliśmy z szacunkiem, jakby ktoś miał nam za chwilę zwrócić uwagę. Kamieniczka jest zrobiona tak realistycznie, że przez chwilę szukaliśmy domofonu.
Legenda głosi, że pewnego dnia wszyscy mieszkańcy tej kamienicy po prostu zniknęli. W okolicy mówi się o światłach w piwnicy, cichym płaczu i krokach na pustym piętrze, a miejscowi omijają ją szerokim łukiem. My, jako ludzie rozsądni, oczywiście weszliśmy do środka, żeby odkryć, co naprawdę się tu wydarzyło.
Na start dostaliśmy trzy świece, po jednej dla każdego. Po chacie, gdzie o jedno światło trzeba było się dogadywać, tu każdy wchodził w mrok z własnym płomykiem. Wystarczy, że ktoś odwróci się z lampką w drugą stronę i zaraz robi się podejrzanie.
To kolejny oldskoolowy pokój tego dnia, ale w zupełnie innym stylu niż chata. Nie ma lasu, jest kamienica i mnóstwo przejść, wąskich i ciasnych, jak w prawdziwych starych budynkach. Trzy osoby to akurat maksimum, a my trzymaliśmy się razem, bo ktoś musiał pilnować świecy tego, kto akurat przeciskał się przez drzwi. Zagadek jest sporo, elektroniki też, a każda kolejna zaskakuje czymś, na co człowiek wpada dopiero po chwili. Klimat budują drobiazgi: walizka, która widziała więcej niż my, deska, która wygląda, jakby wiedziała, po co tu jest, pozytywka stojąca jak eksponat w muzeum zaginionych lokatorów i lalka, która patrzy tak, że lepiej jej nie odwracać plecami. Mechanizmy są nieco zmęczone latami służby, ale to dodaje charakteru: kamienica ma prawo być stara.
Całość prowadził Igor, a jego niski, radiowy głos w tej kamienicy to osobny rekwizyt. Gdy odzywał się z głośnika w półmroku, mieliśmy wrażenie, że ktoś właśnie włączył nocną audycję o tajemnicach starych domów. Pomagał dokładnie tak, jak trzeba: gdy utknęliśmy, wystarczyła jedna dyskretna podpowiedź i szliśmy dalej, a zabawa została nasza.
Uwaga praktyczna: bywa ciasno, więc pokój nie jest dla osób z kłopotami ze stawami i kolanami. Wszystkim pozostałym polecamy, bo to dobrze zrobiona, klimatyczna przygoda
Pani z numeru 12 nie zamyka drzwi, a lalka mówi więcej niż sąsiedzi
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 9/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Escape room - Chata Wiedźmy
Chata Wiedźmy

Zapukaliśmy po cukier, wyszliśmy z poczuciem humoru

12.11.2026 | data wizyty: 7.11.2026

Zaczyna się jak w bajce o trzech misiach: słoneczny dzień, spacer po lesie, ptaszki, spokój. Potem słońce znika, las robi się czarny jak kawa bez cukru, a w oddali błyska światełko. Każdy normalny człowiek by zawrócił. My poszliśmy w stronę światełka, bo jesteśmy graczami escape roomów, a nie ludźmi normalnymi. I tak trafiliśmy do chaty wiedźmy, z której nie byliśmy pewni, czy uda nam się wyjść, a przynajmniej nie z tym samym poczuciem własnej odwagi.
Już samo wejście robi robotę. Wąska ścieżka z pni drzew prowadzi między krzewami i uschniętymi gałęziami do drewnianej chaty, nad głową wisi chmura z waty jak z koszmarnej bajki, a obok żarzy się lampa, która robi za księżyc. Przy chacie stoi studnia, a my, jak na rodzinę z klasą przystało, od razu na niej usiedliśmy, bo gdzie indziej mieliśmy tu pozować do zdjęcia? Na ścianie czarny las, z którego co chwilę ktoś na nas patrzy (podobno to tylko dekoracja, ale my wolimy nie sprawdzać). Człowiek jeszcze nic nie rozwiązał, a już czuje, że wszedł w sam środek opowieści.
To super oldskoolowy pokój i w naszych ustach to największy komplement. Liniowy, z zagadkami, które prowadzą z jednej do drugiej bez chaosu. Właśnie ten oldschoolowy styl sprawił, że zagadki były inne, ciekawsze i przez to trudniejsze niż w nowoczesnych pokojach, bo tu trzeba pomyśleć, a nie tylko znaleźć to, co pasuje do czego. Wszystko w magicznym stylu: drewno, drewno i jeszcze trochę drewna, a rekwizytów tyle, że wszędzie jest na co popatrzeć. To pokój na poziomie hard i naprawdę to czuć. Jeden zamek, nieco już zmęczony latami służby, zacinał się tak, że przez chwilę nie wiedzieliśmy, czy to zagadka, czy wiedźma wzięła sprawy w swoje ręce. To tylko podnosiło poprzeczkę i dodawało pokojowi charakteru.
Klimat jest tu naprawdę mega. Półmrok potęgował wszystkie doznania i bardzo pomagał się wczuć: im dłużej siedzieliśmy w tej chacie, tym bardziej zapominaliśmy, że jesteśmy w Warszawie, a nie w głębi lasu. Każdy z nas twierdził, że się nie boi, dopóki światło nie zrobiło się tak skąpe, że nikt nie chciał stać sam w rogu. Jedno źródło światła sprawiało, że musieliśmy się dogadywać, kto czego szuka i kto tu właściwie trzyma lampkę, więc rodzinna współpraca wchodziła na wyższy poziom. Brzmi jak katastrofa, a było najlepszą częścią zabawy.
Całą rozgrywkę prowadził Mistrz Gry Igor jak prawdziwy przewodnik po lesie: w tle, kiedy sami dawaliśmy radę, i obecny w odpowiedniej chwili, kiedy zagadki, trudniejsze przez swój oldschoolowy styl, nas przyćmiewały. Czasem nas dyskretnie pokierował i dzięki niemu zdążyliśmy w czasie. Dzięki, Igor!
Pokój jest mroczny i niepokojący, ale bez tanich jump scare'ów, i najlepiej sprawdzi się u graczy, którzy lubią klasyczne escape roomy z duszą i klimatem, a nie tylko elektroniczne cuda. Wejdźcie z jasnym planem i dobrym humorem, bo wiedźma lubi, kiedy goście są w formie.
Zapukaliśmy po cukier, wyszliśmy z poczuciem humoru
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 9/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Trudny

Escape room - H.E.R.M.A.N.
H.E.R.M.A.N.

Finał, który wymagał całego weekendu, a aktorzy zrobili z niego prawdziwy spektakl

6.11.2026 | data wizyty: 23.08.2026

Do tego scenariusza nie wchodzi się z ulicy. Żeby zagrać w H.E.R.M.A.N., trzeba mieć za sobą Prolog, Postapo i Szepty, a my zrobiliśmy wszystkie pięć poprzednich. I to jest tu największy plus: wszystko, co zbieraliśmy przez cały weekend, wraca w finale.
Trzy godziny. Ten sam ośrodek, który już dobrze znaliśmy, ale tym razem celem jest gabinet doktora Hermana, a my wiemy, że po drodze nie będziemy sami. W grze biorą udział aktorzy i to jest absolutna rewelacja: realistyczni, genialni, w pełni wiarygodni. Historia przestaje być tylko opowiedziana, zaczyna się dziać tuż obok nas, a my zapominamy, że to gra. Są przejścia, fragmenty nagrań, notatki i głosy ludzi, którzy próbowali nas ostrzec. Eliasz wraca z nowymi wskazówkami, a nasza misja okazuje się całkiem inna, niż myśleliśmy.
Wyobraźnia autorów zaskoczyła nas stokrotnie. Zebrali to wszystko w jedną całość tak, że nie sposób się nie ukłonić. Nie zdradzimy nic więcej. Powiemy tylko, że to godne zwieńczenie całej historii, a każdy element wcześniejszych scenariuszy ma tu swoje miejsce. Warto było zagrać w kolejności i warto było zostawić ten finał na koniec.
Gdyby ktoś zapytał, od czego zacząć w Forest Escape: od Prologu, a potem do samego końca.
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 10/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Trudny

Escape room - Rytuał
Rytuał

Chata w głębi lasu i rytuał, którego nikt nie dokończył

6.11.2026 | data wizyty: 23.08.2026

Opuszczona chata w głębi lasu, dawna kryjówka Erebosa, który po tragicznych wydarzeniach w rodzinnym domu pogrążył się w mrocznych praktykach. Naszym zadaniem jest odkryć prawdę o nim, o odprawianym przez niego rytuale i o klątwie ciążącej na jego rodzinie. A potem zostaje pytanie: czy odważymy się dokończyć to, czego on sam nie zdołał?
Klimat to czysta groza. Zapomniany zakątek lasu, w którym cienie drzew splatają się z sekretami, poczucie izolacji, drewniane ściany, drzewa dookoła i wrażenie, że ktoś tu był przed nami i nie wyszedł z tego bez szwanku. Zagadki dobrze wpisują się w fabułę, a cały scenariusz ma wyraźnie inny charakter niż reszta: ciemniejszy, bardziej osobisty i bardziej niepokojący.
Dla nas to było miłe zaskoczenie w całym zestawie. Po Postapo i Szeptach, które mają zupełnie inną energię, Rytuał przypomniał, że potrafi też być klasycznym, leśnym horrorem z prawdziwym ciężarem. Wyobraźnia autorów zaskoczyła nas stokrotnie i to, co wymyślili w tej chacie, zostanie z nami na długo.
Uciekliśmy z pokoju

Ocena ogólna: 10/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Escape room - Rozdział I: Szepty
Rozdział I: Szepty

Szepty: Rozdział I – Duch Eliasza stał za naszymi plecami

6.11.2026 | data wizyty: 23.08.2026

"Stary dwór" rodziny Kosowskich. Mały Eliasz był milczący i zamknięty w sobie, jego zaniepokojeni rodzice sprowadzili psychiatrę, doktora Hermana, a my przekraczamy próg miejsca, w którym wszystko się zaczęło. To kontynuacja historii z Prologu i od razu widać, że autorzy mają plan na całą opowieść.
To scenariusz, który naprawdę daje na banię. Przez całą grę mieliśmy wrażenie, że duch Eliasza stoi tuż za naszymi plecami: że ktoś patrzy, ktoś słucha i ktoś czeka, aż się odwrócimy. Szepty kierowane do niewidzialnej osoby, mroczne symbole, lalki, które lepiej obserwować niż dotykać, odbicia w lustrze i cienie między drzewami budują napięcie, od którego nie da się uciec. Klimat jest gęsty i niepokojący, ale nie krzykliwy. Tu nie chodzi o tanie straszenie, tylko o powolne odkrywanie, że ta historia ma drugie dno, i o to, że sami zaczynamy się zastanawiać, co jest prawdą, a co wyobraźnią małego chłopca.
Dla nas to był świetny moment w całej opowieści, bo wiele rzeczy z Prologu nagle układa się w całość, a pytania, które mieliśmy, zamieniają się w nowe. Zagadki są dobrze wplecione w fabułę, a rodzinna tajemnica odsłania się stopniowo, bez pośpiechu. Wyobraźnia autorów zaskoczyła nas stokrotnie, zwłaszcza tym, jak dużo można powiedzieć szeptem.
Na Lockme Szepty mają 7,6/10 i naszym zdaniem to uczciwa, a nawet trochę skromna ocena. Dla fanów thrillerów i dobrze opowiedzianych historii pozycja obowiązkowa, najlepiej po Prologu.
⭐⭐⭐⭐⭐ – Nie odwracaliśmy się. Nikt z nas.

Ocena ogólna: 10/10

Obsługa: 10/10

Klimat: 10/10

Poziom trudności: Średni

Strona 1

Pokaż następne

Hej, nasza strona wykorzystuje pliki cookies aby jej wszystkie funkcje mogły poprawnie działać.

Poza tymi niezbędnymi, wykorzystujemy też pliki cookies podmitów trzecich abyśmy mogli korzystać z zewnętrznych narzędzi analitycznych, społecznościowych czy marketingowych. To oznacza że dane zbierane za ich pomocą są przetwarzane też przez dostawców tych narzędzi.

Czy wyrażasz zgodę na używanie plików cookies innych niż niezbędne do działania strony, zgodnie z naszą polityką prywatności?

Ustawienia plików cookie

Tutaj możesz zmienić szczegółowe ustawienia dotyczące plików cookies stosowanych na naszej stronie. Jeżeli wyrażasz zgodę na pliki cookies określonego typu, oznacza to, że zgadzasz się, aby dane przez nie zebrane były wykorzystywane przez administratora tej strony, a także dostawcę konkretnego narzędzia, z którego korzystamy - zgodnie z opisem w naszej polityce prywatności.

Ten rodzaj plików jest niezbędny do poprawnego funkcjonowania naszej strony. Wykorzystywane są między innymi przy takich funkcjach jak zapamiętywanie przez przeglądarkę wybranego przez użytkownika kraju, produktów w koszyku czy motywu kolorystycznego strony.

Te pliki pozwalają nam zrozumieć, jak użytkownicy poruszają się po naszej stronie. Jednym z takich narzędzi jest Google Analytics, który pozwala nam zbierać anonimowe informacje o liczbie wejść, korzystaniu z konkretnych funkcji czy rodzaju urządzeń użytkowników. Dzięki nim jesteśmy w stanie dostosować stronę do potrzeb i możliwości różnorodnych użytkowników.

Narzędzia Google, TikTok, Facebook, Seznam.cz i ChatGPT Ads Measurement Pixel zbierające informacje o użytkownikach, które możemy wykorzystywać do celów marketingowych.