
Pani z numeru 12 nie zamyka drzwi, a lalka mówi więcej niż sąsiedzi
12.11.26 | datum návštěvy: 07.11.26
Legenda głosi, że pewnego dnia wszyscy mieszkańcy tej kamienicy po prostu zniknęli. W okolicy mówi się o światłach w piwnicy, cichym płaczu i krokach na pustym piętrze, a miejscowi omijają ją szerokim łukiem. My, jako ludzie rozsądni, oczywiście weszliśmy do środka, żeby odkryć, co naprawdę się tu wydarzyło.
Na start dostaliśmy trzy świece, po jednej dla każdego. Po chacie, gdzie o jedno światło trzeba było się dogadywać, tu każdy wchodził w mrok z własnym płomykiem. Wystarczy, że ktoś odwróci się z lampką w drugą stronę i zaraz robi się podejrzanie.
To kolejny oldskoolowy pokój tego dnia, ale w zupełnie innym stylu niż chata. Nie ma lasu, jest kamienica i mnóstwo przejść, wąskich i ciasnych, jak w prawdziwych starych budynkach. Trzy osoby to akurat maksimum, a my trzymaliśmy się razem, bo ktoś musiał pilnować świecy tego, kto akurat przeciskał się przez drzwi. Zagadek jest sporo, elektroniki też, a każda kolejna zaskakuje czymś, na co człowiek wpada dopiero po chwili. Klimat budują drobiazgi: walizka, która widziała więcej niż my, deska, która wygląda, jakby wiedziała, po co tu jest, pozytywka stojąca jak eksponat w muzeum zaginionych lokatorów i lalka, która patrzy tak, że lepiej jej nie odwracać plecami. Mechanizmy są nieco zmęczone latami służby, ale to dodaje charakteru: kamienica ma prawo być stara.
Całość prowadził Igor, a jego niski, radiowy głos w tej kamienicy to osobny rekwizyt. Gdy odzywał się z głośnika w półmroku, mieliśmy wrażenie, że ktoś właśnie włączył nocną audycję o tajemnicach starych domów. Pomagał dokładnie tak, jak trzeba: gdy utknęliśmy, wystarczyła jedna dyskretna podpowiedź i szliśmy dalej, a zabawa została nasza.
Uwaga praktyczna: bywa ciasno, więc pokój nie jest dla osób z kłopotami ze stawami i kolanami. Wszystkim pozostałym polecamy, bo to dobrze zrobiona, klimatyczna przygoda

Celkové hodnocení: 9/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 10/10
Obtížnost: Střední












