Všechny místnosti
Co je to úniková hra?
Dárkové poukazy
ER Champ
Časové pásmo:
rudaweoczy
Można powiedzieć, że moja prawdziwa przygoda z escape roomami zaczęła się właśnie w tym roku. Razem z narzeczonym złapaliśmy zajawkę na „wychodzenie” z pokoi... [více]
Dobra strona tarapatów.
13.05.26 | datum návštěvy: 28.04.26
Do „Wyroku Arktyki” szłam bez żadnych oczekiwań. Specjalnie nie czytałam wcześniej opinii o tym pokoju, żeby nie nastawiać się ani pozytywnie, ani negatywnie. Chciałam wejść do środka z czystą głową i po prostu sprawdzić, czym ten scenariusz może mnie zaskoczyć.
Już teraz mogę napisać, że „Wyrok Arktyki” to według mnie zdecydowanie najlepszy pokój w tym escape roomie. Byliśmy we wszystkich pokojach w Tarapatach, a opinię piszę dopiero po odwiedzeniu każdego z nich, więc mam już pełniejszy punkt odniesienia. Na tle pozostałych scenariuszy Arktyka wypada najrówniej i zostawiła po sobie najlepsze wrażenie.
Po pierwsze, wprowadzenie było naprawdę w klimacie. I co ważne: NIE BYŁO TABLETU! Już sam ten fakt sprawił, że od początku łatwiej było wejść w historię. Podpowiedzi również zostały rozwiązane w bardzo fajny, klimatyczny sposób, dzięki czemu nie wybijały z gry, tylko naturalnie pasowały do scenariusza.
Zagadki były wymagające, ale jednocześnie bardzo ciekawe i dobrze pomyślane. Nie miałam poczucia, że są trudne na siłę. Raczej wymagały skupienia, współpracy i logicznego myślenia, co bardzo lubię w escape roomach. Sam pokój naprawdę dobrze oddawał klimat Arktyki i miałam wrażenie, że tutaj twórcy wyciągnęli wnioski z problemów, które pojawiały się w innych pokojach tego ER.
Obsługa była w porządku i tutaj nie mam większych zastrzeżeń. Wszystko przebiegło sprawnie, a przy tym pokoju najważniejsze było dla mnie to, że sposób prowadzenia gry nie psuł klimatu. Nie będę się więc na siłę czepiać, bo w porównaniu z innymi pokojami w tym ER było naprawdę dobrze.
W pokoju jest naprawdę dobre tempo gry. Kiedy już się zacznie, trudno się zatrzymać, i to jest ogromny plus. Całość prowadzi graczy dalej w bardzo naturalny sposób, bez niepotrzebnych przestojów czy momentów, które wybijają z rytmu.
Pokój jest też dopracowany na tyle, że nie czułam tych niedociągnięć, które w pewnym momencie potrafią zniechęcić do dalszej gry. Tutaj wszystko było dużo bardziej spójne, przemyślane i przyjemne w odbiorze.
Zdecydowanie nie nazwałabym go pokojem dla zupełnie początkujących. Wymaga skupienia, logicznego myślenia i dobrej współpracy. Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z escape roomami, mogą potrzebować więcej czasu i kilku podpowiedzi, ale dla graczy, którzy lubią wyzwania, będzie to bardzo satysfakcjonujący scenariusz.
Największy minus tego pokoju? Że nie mogę go zapomnieć i pójść do niego jeszcze raz z takim samym zaskoczeniem jak za pierwszym razem.
Podsumowując, „Wyrok Arktyki” to dla mnie najmocniejszy punkt Tarapatów i pokój, który naprawdę dobrze pokazuje, że ten escape room potrafi stworzyć coś dopracowanego, klimatycznego i angażującego. Ma świetne tempo, ciekawe zagadki, dobre prowadzenie i rozwiązania, które wspierają historię zamiast z niej wybijać. Po odwiedzeniu wszystkich pokoi w tym ER mogę śmiało napisać, że to właśnie Arktyka zostawiła po sobie najlepsze wrażenie. Jeśli ktoś lubi bardziej wymagające scenariusze i chce poczuć, że pokój naprawdę wciąga od początku do końca, zdecydowanie warto wybrać właśnie ten.
Już teraz mogę napisać, że „Wyrok Arktyki” to według mnie zdecydowanie najlepszy pokój w tym escape roomie. Byliśmy we wszystkich pokojach w Tarapatach, a opinię piszę dopiero po odwiedzeniu każdego z nich, więc mam już pełniejszy punkt odniesienia. Na tle pozostałych scenariuszy Arktyka wypada najrówniej i zostawiła po sobie najlepsze wrażenie.
Po pierwsze, wprowadzenie było naprawdę w klimacie. I co ważne: NIE BYŁO TABLETU! Już sam ten fakt sprawił, że od początku łatwiej było wejść w historię. Podpowiedzi również zostały rozwiązane w bardzo fajny, klimatyczny sposób, dzięki czemu nie wybijały z gry, tylko naturalnie pasowały do scenariusza.
Zagadki były wymagające, ale jednocześnie bardzo ciekawe i dobrze pomyślane. Nie miałam poczucia, że są trudne na siłę. Raczej wymagały skupienia, współpracy i logicznego myślenia, co bardzo lubię w escape roomach. Sam pokój naprawdę dobrze oddawał klimat Arktyki i miałam wrażenie, że tutaj twórcy wyciągnęli wnioski z problemów, które pojawiały się w innych pokojach tego ER.
Obsługa była w porządku i tutaj nie mam większych zastrzeżeń. Wszystko przebiegło sprawnie, a przy tym pokoju najważniejsze było dla mnie to, że sposób prowadzenia gry nie psuł klimatu. Nie będę się więc na siłę czepiać, bo w porównaniu z innymi pokojami w tym ER było naprawdę dobrze.
W pokoju jest naprawdę dobre tempo gry. Kiedy już się zacznie, trudno się zatrzymać, i to jest ogromny plus. Całość prowadzi graczy dalej w bardzo naturalny sposób, bez niepotrzebnych przestojów czy momentów, które wybijają z rytmu.
Pokój jest też dopracowany na tyle, że nie czułam tych niedociągnięć, które w pewnym momencie potrafią zniechęcić do dalszej gry. Tutaj wszystko było dużo bardziej spójne, przemyślane i przyjemne w odbiorze.
Zdecydowanie nie nazwałabym go pokojem dla zupełnie początkujących. Wymaga skupienia, logicznego myślenia i dobrej współpracy. Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z escape roomami, mogą potrzebować więcej czasu i kilku podpowiedzi, ale dla graczy, którzy lubią wyzwania, będzie to bardzo satysfakcjonujący scenariusz.
Największy minus tego pokoju? Że nie mogę go zapomnieć i pójść do niego jeszcze raz z takim samym zaskoczeniem jak za pierwszym razem.
Podsumowując, „Wyrok Arktyki” to dla mnie najmocniejszy punkt Tarapatów i pokój, który naprawdę dobrze pokazuje, że ten escape room potrafi stworzyć coś dopracowanego, klimatycznego i angażującego. Ma świetne tempo, ciekawe zagadki, dobre prowadzenie i rozwiązania, które wspierają historię zamiast z niej wybijać. Po odwiedzeniu wszystkich pokoi w tym ER mogę śmiało napisać, że to właśnie Arktyka zostawiła po sobie najlepsze wrażenie. Jeśli ktoś lubi bardziej wymagające scenariusze i chce poczuć, że pokój naprawdę wciąga od początku do końca, zdecydowanie warto wybrać właśnie ten.
Z pokoje jsme utekli: 70 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 9/10
Zákaznický servis: 6/10
Interiér: 10/10
Obtížnost: Těžké
Klinika ale czy na pewno śmierci?
13.05.26 | datum návštěvy: 12.05.26
Przyszedł czas na ostatni pokój w Tarapatach. Szłam do niego trochę tak, jak wcześniej do „Wyroku Arktyki”, czyli bez większych oczekiwań. Po dwóch poprzednich scenariuszach miałam bardzo mieszane uczucia, więc postanowiłam nie nastawiać się ani dobrze, ani źle. Chciałam po prostu zobaczyć, czym Tarapaty zakończą naszą serię wizyt.
Na plus: tym razem obsługa była lepsza. Nadal jednak zabrakło mi krótkiego pokazania, jak działają niektóre elementy w pokoju, tak jak często robi się to w innych escape roomach. Osoby, które regularnie chodzą do ER, pewnie będą wiedziały, o co mi chodzi. Czasem takie krótkie techniczne wprowadzenie naprawdę pomaga później uniknąć niepotrzebnego zastanawiania się, czy coś robimy źle, czy po prostu dany element działa w konkretny sposób.
Na minus: naszym Mistrzem Gry ponownie był nasz ulubiony… TABLET. Widać, że właściciele tego ER mocno lubią nowoczesne rozwiązania, bo podpowiedzi znowu pojawiały się na tablecie. Niestety w tym pokoju odebrałam to jako duży minus. Tutaj aż prosiło się o kontakt z żywym Mistrzem Gry, który mógłby lepiej zbudować napięcie, wprowadzić w historię i nadać całości więcej klimatu.
Klimat pokoju całkiem dobrze oddaje założenia scenariusza i to zdecydowanie zaliczam na duży plus. Widać, że pomysł na atmosferę był tutaj bardziej spójny, a sam wystrój pomagał wejść w historię.
Zagadki były różne. Część z nich była logiczna i przyjemna do rozwiązania, ale pojawiły się też takie, które wydały mi się trochę przekombinowane. Myślę, że nie każdemu taki typ łamigłówek podejdzie do gustu, bo momentami zamiast płynności pojawiało się lekkie zastanowienie, czy faktycznie idziemy właściwym tropem.
To też jeden z tych pokoi, w których naprawdę żałowałam, że na starcie nie dostaje się nawet małej latarki. Wiem, że czasem półmrok jest elementem klimatu, ale tutaj momentami bardziej przeszkadzał niż budował napięcie. Myślę, że znajdą się osoby, które dobrze zrozumieją, o co mi chodzi.
Na tle pozostałych pokoi w Tarapatach ten scenariusz wypada według mnie lepiej niż „Kolejna stacja: morderstwo” oraz „Pandora”, ale nadal słabiej niż „Wyrok Arktyki”. Finał był poprawny, jednak bez większego efektu „wow”, którego przy takim klimacie trochę się spodziewałam.
Co ciekawe, ten pokój jest przewidziany na 60 minut, a „Pandora” na 70 minut. Dla mnie powinno być dokładnie odwrotnie. Tutaj miałam poczucie, że scenariusz potrzebuje więcej czasu i przestrzeni na spokojne przejście, zwłaszcza przez niektóre mniej oczywiste zagadki. „Pandora” z kolei wydawała mi się prostsza i krótsza w odbiorze, więc te proporcje czasowe trochę mnie zdziwiły.
Na plus: tym razem obsługa była lepsza. Nadal jednak zabrakło mi krótkiego pokazania, jak działają niektóre elementy w pokoju, tak jak często robi się to w innych escape roomach. Osoby, które regularnie chodzą do ER, pewnie będą wiedziały, o co mi chodzi. Czasem takie krótkie techniczne wprowadzenie naprawdę pomaga później uniknąć niepotrzebnego zastanawiania się, czy coś robimy źle, czy po prostu dany element działa w konkretny sposób.
Na minus: naszym Mistrzem Gry ponownie był nasz ulubiony… TABLET. Widać, że właściciele tego ER mocno lubią nowoczesne rozwiązania, bo podpowiedzi znowu pojawiały się na tablecie. Niestety w tym pokoju odebrałam to jako duży minus. Tutaj aż prosiło się o kontakt z żywym Mistrzem Gry, który mógłby lepiej zbudować napięcie, wprowadzić w historię i nadać całości więcej klimatu.
Klimat pokoju całkiem dobrze oddaje założenia scenariusza i to zdecydowanie zaliczam na duży plus. Widać, że pomysł na atmosferę był tutaj bardziej spójny, a sam wystrój pomagał wejść w historię.
Zagadki były różne. Część z nich była logiczna i przyjemna do rozwiązania, ale pojawiły się też takie, które wydały mi się trochę przekombinowane. Myślę, że nie każdemu taki typ łamigłówek podejdzie do gustu, bo momentami zamiast płynności pojawiało się lekkie zastanowienie, czy faktycznie idziemy właściwym tropem.
To też jeden z tych pokoi, w których naprawdę żałowałam, że na starcie nie dostaje się nawet małej latarki. Wiem, że czasem półmrok jest elementem klimatu, ale tutaj momentami bardziej przeszkadzał niż budował napięcie. Myślę, że znajdą się osoby, które dobrze zrozumieją, o co mi chodzi.
Na tle pozostałych pokoi w Tarapatach ten scenariusz wypada według mnie lepiej niż „Kolejna stacja: morderstwo” oraz „Pandora”, ale nadal słabiej niż „Wyrok Arktyki”. Finał był poprawny, jednak bez większego efektu „wow”, którego przy takim klimacie trochę się spodziewałam.
Co ciekawe, ten pokój jest przewidziany na 60 minut, a „Pandora” na 70 minut. Dla mnie powinno być dokładnie odwrotnie. Tutaj miałam poczucie, że scenariusz potrzebuje więcej czasu i przestrzeni na spokojne przejście, zwłaszcza przez niektóre mniej oczywiste zagadki. „Pandora” z kolei wydawała mi się prostsza i krótsza w odbiorze, więc te proporcje czasowe trochę mnie zdziwiły.
Z pokoje jsme utekli: 55 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 8/10
Zákaznický servis: 6/10
Interiér: 8/10
Obtížnost: Střední
Kosmiczna poprawa po poprzedniej stacji
13.05.26 | datum návštěvy: 09.05.26
Po „Kolejnej stacji: morderstwo” zdecydowaliśmy się pójść do kolejnego pokoju w Tarapatach. Było już dobrze, było też słabiej, więc chcieliśmy sprawdzić, w którym kierunku idzie ten escape room i jak wypadają jego kolejne scenariusze.
Przy okazji uznaliśmy, że skoro zaczęliśmy już odwiedzać pokoje w tym miejscu, to zrobimy wszystkie dostępne scenariusze i dopiero wtedy wyrobimy sobie pełniejszą opinię o całym ER.
Tak jak w poprzednim pokoju, naszym „Mistrzem Gry” ponownie był tablet. Tym razem jednak przeszkadzało mi to znacznie mniej, bo przy klimacie tego scenariusza takie rozwiązanie da się jeszcze zaakceptować. Nie buduje ono może szczególnej atmosfery, ale też nie wybijało mnie z niej tak mocno jak wcześniej.
Klimat pokoju starał się utrzymać nas w poczuciu, że faktycznie znajdujemy się na statku kosmicznym, co uznaję za duży plus. Widać było pomysł na scenografię i próbę zbudowania odpowiedniego nastroju, a sam motyw pasował do sposobu prowadzenia gry przez tablet.
Zagadki ogólnie były ciekawe, ale dość łatwe. Nie jest to dla mnie duży minus, bo czasem prostszy pokój też potrafi dać dużo frajdy, jeśli wszystko dobrze działa i płynnie prowadzi przez historię. Niestety tutaj muszę zwrócić uwagę na to, że niektóre elementy nie działały tak, jak powinny. W takich momentach zamiast satysfakcji pojawia się irytacja, bo trudno stwierdzić, czy problem leży po naszej stronie, czy po stronie mechanizmu.
Ten pokój zdecydowanie zmazał złe wrażenie po poprzednim scenariuszu, ale mam jedno duże zastrzeżenie: 70 minut na jego przejście to moim zdaniem zdecydowanie za dużo. Przy poziomie trudności i liczbie zagadek czas gry wydaje się trochę zawyżony, przez co pokój nie daje takiego poczucia tempa, jakie mógłby mieć.
Dodatkowo samo wprowadzenie wprowadza pewien chaos, jeśli chodzi o czas przeznaczony na grę. Miałam też wrażenie, że obsługa nie do końca wie, ile faktycznie powinno trwać przejście tego pokoju. To drobiazg organizacyjny, ale jednak wpływa na odbiór całości, bo już na starcie pojawia się niepotrzebne zamieszanie.
Podsumowując, ten pokój wypadł zdecydowanie lepiej niż „Kolejna stacja: morderstwo” i zostawił po sobie przyjemniejsze wrażenie. Ma ciekawy klimat, prostsze, ale całkiem przyjemne zagadki i pomysł, który pasuje do formy prowadzenia przez tablet. Niestety problemy techniczne i zamieszanie związane z czasem gry trochę psują odbiór całości. To nie jest pokój, który zapamiętam na długo, ale był wystarczająco przyjemny, żeby nie żałować wizyty.
Przy okazji uznaliśmy, że skoro zaczęliśmy już odwiedzać pokoje w tym miejscu, to zrobimy wszystkie dostępne scenariusze i dopiero wtedy wyrobimy sobie pełniejszą opinię o całym ER.
Tak jak w poprzednim pokoju, naszym „Mistrzem Gry” ponownie był tablet. Tym razem jednak przeszkadzało mi to znacznie mniej, bo przy klimacie tego scenariusza takie rozwiązanie da się jeszcze zaakceptować. Nie buduje ono może szczególnej atmosfery, ale też nie wybijało mnie z niej tak mocno jak wcześniej.
Klimat pokoju starał się utrzymać nas w poczuciu, że faktycznie znajdujemy się na statku kosmicznym, co uznaję za duży plus. Widać było pomysł na scenografię i próbę zbudowania odpowiedniego nastroju, a sam motyw pasował do sposobu prowadzenia gry przez tablet.
Zagadki ogólnie były ciekawe, ale dość łatwe. Nie jest to dla mnie duży minus, bo czasem prostszy pokój też potrafi dać dużo frajdy, jeśli wszystko dobrze działa i płynnie prowadzi przez historię. Niestety tutaj muszę zwrócić uwagę na to, że niektóre elementy nie działały tak, jak powinny. W takich momentach zamiast satysfakcji pojawia się irytacja, bo trudno stwierdzić, czy problem leży po naszej stronie, czy po stronie mechanizmu.
Ten pokój zdecydowanie zmazał złe wrażenie po poprzednim scenariuszu, ale mam jedno duże zastrzeżenie: 70 minut na jego przejście to moim zdaniem zdecydowanie za dużo. Przy poziomie trudności i liczbie zagadek czas gry wydaje się trochę zawyżony, przez co pokój nie daje takiego poczucia tempa, jakie mógłby mieć.
Dodatkowo samo wprowadzenie wprowadza pewien chaos, jeśli chodzi o czas przeznaczony na grę. Miałam też wrażenie, że obsługa nie do końca wie, ile faktycznie powinno trwać przejście tego pokoju. To drobiazg organizacyjny, ale jednak wpływa na odbiór całości, bo już na starcie pojawia się niepotrzebne zamieszanie.
Podsumowując, ten pokój wypadł zdecydowanie lepiej niż „Kolejna stacja: morderstwo” i zostawił po sobie przyjemniejsze wrażenie. Ma ciekawy klimat, prostsze, ale całkiem przyjemne zagadki i pomysł, który pasuje do formy prowadzenia przez tablet. Niestety problemy techniczne i zamieszanie związane z czasem gry trochę psują odbiór całości. To nie jest pokój, który zapamiętam na długo, ale był wystarczająco przyjemny, żeby nie żałować wizyty.
Z pokoje jsme utekli: 51 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 8/10
Zákaznický servis: 5/10
Interiér: 7/10
Obtížnost: Snadné
Stacja z dobrym pomysłem, ale słabszym prowadzeniem
13.05.26 | datum návštěvy: 02.05.26
Po „Wyroku Arktyki” zdecydowaliśmy się na kolejny pokój w tym escape roomie. Po Arktyce spodziewaliśmy się trochę więcej, niż ostatecznie dostaliśmy, ale sam pomysł na ten scenariusz od początku wydawał się bardzo ciekawy. W końcu kto nie kojarzy klimatu „Morderstwa w Orient Expressie”?
No dobra, zejdźmy jednak na ziemię. Albo raczej na peron, skoro jesteśmy na stacji.
Na początek wprowadzenie. Niestety nie urzekło mnie szczególnie, a mam wrażenie, że można było zrobić je lepiej bez ponoszenia dużych kosztów. Oczywiście trzeba mieć na uwadze, że te pokoje nie należą do drogich, bo kosztują mniej niż 200 zł, więc nie oczekuję tutaj filmowej produkcji. Mimo wszystko przy takim temacie już sam start mógłby mocniej wciągnąć w klimat i lepiej zbudować pierwsze emocje przed wejściem do pokoju.
Zagadki są raczej na średnim poziomie trudności. Niektóre były ciekawe i dobrze wpisywały się w klimat pokoju, inne wypadały trochę słabiej. Największy problem miałam jednak z jedną zagadką, która moim zdaniem nie była dobrze przystosowana do niższych osób. Gracze poniżej 180 cm mogą mieć z nią trudność, a dla mnie, przy 160 cm „w kapeluszu”, była to już wyraźna przeszkoda, która bardziej frustrowała niż bawiła.
Wystrój pokoju wyraźnie próbował oddać klimat wagonu w stylu Orient Expressu, ale niestety czegoś mi w nim brakowało. I to dość mocno. Widać było jednak starania, więc uznaję to za plus, choć sam potencjał tematu moim zdaniem nie został w pełni wykorzystany. Przy takim motywie liczyłam na bardziej dopracowaną scenografię, która mocniej przeniesie nas w klimat eleganckiej, kolejowej tajemnicy.
Niestety największym minusem była dla mnie obsługa. Inne escape roomy przyzwyczaiły mnie do zupełnie innego poziomu kontaktu z graczem, dlatego tutaj trudno mi napisać coś pozytywnego. Trzeba też mieć na uwadze, że w praktyce w tym pokoju nie ma klasycznego Mistrza Gry. Podpowiedzi wyświetlają się na tablecie, co może jest rozwiązaniem funkcjonalnym, ale kompletnie nie buduje klimatu. Przy pokoju opartym na tak wyrazistym motywie brakowało mi osoby, która poprowadziłaby nas przez historię i dodała całości trochę emocji.
No dobra, zejdźmy jednak na ziemię. Albo raczej na peron, skoro jesteśmy na stacji.
Na początek wprowadzenie. Niestety nie urzekło mnie szczególnie, a mam wrażenie, że można było zrobić je lepiej bez ponoszenia dużych kosztów. Oczywiście trzeba mieć na uwadze, że te pokoje nie należą do drogich, bo kosztują mniej niż 200 zł, więc nie oczekuję tutaj filmowej produkcji. Mimo wszystko przy takim temacie już sam start mógłby mocniej wciągnąć w klimat i lepiej zbudować pierwsze emocje przed wejściem do pokoju.
Zagadki są raczej na średnim poziomie trudności. Niektóre były ciekawe i dobrze wpisywały się w klimat pokoju, inne wypadały trochę słabiej. Największy problem miałam jednak z jedną zagadką, która moim zdaniem nie była dobrze przystosowana do niższych osób. Gracze poniżej 180 cm mogą mieć z nią trudność, a dla mnie, przy 160 cm „w kapeluszu”, była to już wyraźna przeszkoda, która bardziej frustrowała niż bawiła.
Wystrój pokoju wyraźnie próbował oddać klimat wagonu w stylu Orient Expressu, ale niestety czegoś mi w nim brakowało. I to dość mocno. Widać było jednak starania, więc uznaję to za plus, choć sam potencjał tematu moim zdaniem nie został w pełni wykorzystany. Przy takim motywie liczyłam na bardziej dopracowaną scenografię, która mocniej przeniesie nas w klimat eleganckiej, kolejowej tajemnicy.
Niestety największym minusem była dla mnie obsługa. Inne escape roomy przyzwyczaiły mnie do zupełnie innego poziomu kontaktu z graczem, dlatego tutaj trudno mi napisać coś pozytywnego. Trzeba też mieć na uwadze, że w praktyce w tym pokoju nie ma klasycznego Mistrza Gry. Podpowiedzi wyświetlają się na tablecie, co może jest rozwiązaniem funkcjonalnym, ale kompletnie nie buduje klimatu. Przy pokoju opartym na tak wyrazistym motywie brakowało mi osoby, która poprowadziłaby nas przez historię i dodała całości trochę emocji.
Z pokoje jsme utekli: 58 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 7/10
Zákaznický servis: 4/10
Interiér: 6/10
Obtížnost: Střední
Nowe TOP1? Wszystko na to wskazuje
27.04.26 | datum návštěvy: 21.04.26
Do Bocznej Alei 6 poszliśmy dzień po premierze, mając jeszcze świeżo w głowie Tron Wśród Kłamstw i kilka dni po wizycie w Powstaniu Warszawskim. Szczerze? Myślałam, że ciężko będzie im przebić swój pierwszy trójmiejski pokój.
Ale to, co tutaj zrobili… przerosło wszelkie oczekiwania.
Od samego początku — już na etapie wprowadzenia — wszystko było dopracowane. Pokój, zagadki, klimat… wszystko na tip-top. Każde kolejne pomieszczenie tylko podbijało efekt i naprawdę robiło wrażenie.
Widać ogrom pracy i dbałość o każdy szczegół. Nic nie było przypadkowe, wszystko miało sens i było dopracowane praktycznie do perfekcji.
Myślę, że to może być nowe TOP 1 w Trójmieście… a może i coś więcej.
Polecam z całego serca.
Must have dla każdego fana escape roomów 👌
Ale to, co tutaj zrobili… przerosło wszelkie oczekiwania.
Od samego początku — już na etapie wprowadzenia — wszystko było dopracowane. Pokój, zagadki, klimat… wszystko na tip-top. Każde kolejne pomieszczenie tylko podbijało efekt i naprawdę robiło wrażenie.
Widać ogrom pracy i dbałość o każdy szczegół. Nic nie było przypadkowe, wszystko miało sens i było dopracowane praktycznie do perfekcji.
Myślę, że to może być nowe TOP 1 w Trójmieście… a może i coś więcej.
Polecam z całego serca.
Must have dla każdego fana escape roomów 👌
Z pokoje jsme utekli: 72 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 10/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 10/10
Obtížnost: Těžké
Tego klimatu się nie zapomina
27.04.26 | datum návštěvy: 17.04.26
Czego oczekiwałam od tego pokoju? Trochę powrotu do tamtych lat — klimatu wojny, lat 40., zagadek, które mogłyby istnieć w tamtym czasie.
I dokładnie to dostałam.
Pokój mocno osadzony w klimacie lat 40. i II wojny światowej. Zagadki bardzo spójne z tematyką — takie, które spokojnie mogłyby istnieć w 1944 roku. Dużo elementów manualnych, trochę myślenia i kilka momentów, które nie są oczywiste od razu.
To zdecydowanie pokój dla osób, które lubią takie klimaty — interesują się historią albo po prostu chcą poczuć coś innego i złapać lekki zastrzyk adrenaliny.
Tutaj wszystko jest na plus — wprowadzenie, zakończenie, fabuła, dopracowanie szczegółów. Widać, że ktoś naprawdę przemyślał każdy element.
Czy coś mi się nie podobało?
To, że nie mogę go zapomnieć i pójść jeszcze raz
I dokładnie to dostałam.
Pokój mocno osadzony w klimacie lat 40. i II wojny światowej. Zagadki bardzo spójne z tematyką — takie, które spokojnie mogłyby istnieć w 1944 roku. Dużo elementów manualnych, trochę myślenia i kilka momentów, które nie są oczywiste od razu.
To zdecydowanie pokój dla osób, które lubią takie klimaty — interesują się historią albo po prostu chcą poczuć coś innego i złapać lekki zastrzyk adrenaliny.
Tutaj wszystko jest na plus — wprowadzenie, zakończenie, fabuła, dopracowanie szczegółów. Widać, że ktoś naprawdę przemyślał każdy element.
Czy coś mi się nie podobało?
To, że nie mogę go zapomnieć i pójść jeszcze raz
Z pokoje jsme utekli: 65 minut
Skupina 3 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 10/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 10/10
Obtížnost: Těžké
KAŻDY MUSI TAM PÓIJŚĆ!
27.04.26 | datum návštěvy: 11.04.26
Idąc do tego pokoju, miałam bardzo wysoko postawioną poprzeczkę. W końcu TOP 1 w Trójmieście zobowiązuje.
Od samego początku widać, że to miejsce zostało stworzone przez ludzi, którzy naprawdę kochają to, co robią — i robią to bardzo dobrze.
Wprowadzenie do gry idealne. Pierwsze pomieszczenie? Totalny zachwyt. Wszystko, ale dosłownie wszystko mi się podobało.
Ogromny plus za podpowiedzi — pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby były tak dobrze wkomponowane w klimat pokoju. Nic nie wybijało z gry, wszystko było spójne.
Zagadki świetne, ale jedna szczególnie mnie zachwyciła — ta związana z historią. Była zrobiona tak dobrze, że dalej jestem w szoku.
Liniowość pokoju dopracowana praktycznie do perfekcji. Wszystko ma swoje miejsce i sens.
Naprawdę świetne doświadczenie 👌
Od samego początku widać, że to miejsce zostało stworzone przez ludzi, którzy naprawdę kochają to, co robią — i robią to bardzo dobrze.
Wprowadzenie do gry idealne. Pierwsze pomieszczenie? Totalny zachwyt. Wszystko, ale dosłownie wszystko mi się podobało.
Ogromny plus za podpowiedzi — pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby były tak dobrze wkomponowane w klimat pokoju. Nic nie wybijało z gry, wszystko było spójne.
Zagadki świetne, ale jedna szczególnie mnie zachwyciła — ta związana z historią. Była zrobiona tak dobrze, że dalej jestem w szoku.
Liniowość pokoju dopracowana praktycznie do perfekcji. Wszystko ma swoje miejsce i sens.
Naprawdę świetne doświadczenie 👌
Z pokoje jsme utekli: 70 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 10/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 10/10
Obtížnost: Těžké
Obawy były, ale wyszło naprawdę dobrze
27.04.26 | datum návštěvy: 23.03.26
Do Sectum Sempra poszliśmy kilka dni po Expecto Patronum, nie robiąc w międzyczasie żadnego innego pokoju. Miałam trochę obawy — po poprzednim doświadczeniu nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać i szczerze mówiąc, nie chciałam kolejnego rozczarowania.
Pokój jest raczej polecany dla większych grup, ale my jak zawsze poszliśmy we dwójkę.
Finalnie bardzo pozytywne zaskoczenie 🙂
Pokój jest trochę w klimacie HP, a trochę idzie swoją drogą — i to akurat wyszło całkiem fajnie. Niektóre zagadki były dość specyficzne, momentami trzeba było się chwilę zatrzymać i pomyśleć inaczej niż standardowo.
Całościowo jednak odbieram ten pokój bardzo pozytywnie i spokojnie mogę polecić
Pokój jest raczej polecany dla większych grup, ale my jak zawsze poszliśmy we dwójkę.
Finalnie bardzo pozytywne zaskoczenie 🙂
Pokój jest trochę w klimacie HP, a trochę idzie swoją drogą — i to akurat wyszło całkiem fajnie. Niektóre zagadki były dość specyficzne, momentami trzeba było się chwilę zatrzymać i pomyśleć inaczej niż standardowo.
Całościowo jednak odbieram ten pokój bardzo pozytywnie i spokojnie mogę polecić
Z pokoje jsme utekli: 60 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 8/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 8/10
Obtížnost: Střední
Magia była… ale trochę zawiodła
27.04.26 | datum návštěvy: 15.03.26
Jako fanka Harry’ego Pottera miałam naprawdę duże oczekiwania. Niestety musiałam się zmierzyć z lekkim, mugolskim rozczarowaniem.
Początek był bardzo obiecujący i zapowiadało się naprawdę dobrze. Niestety z minuty na minutę ten zachwyt opadał… trochę jak mgła nad błoniami Hogwartu.
Niektóre zagadki próbowały być „magiczne”, ale w praktyce działały dość topornie, a momentami miałam wrażenie, że w ogóle nie działają. To trochę wybijało z klimatu i potrafiło irytować.
Podpowiedzi niestety też na minus — były ciche i często nie do końca trafiały w to, z czym mieliśmy problem. Zdarzało się, że dotyczyły rzeczy, które już wiedzieliśmy, co tylko zwiększało frustrację.
Brakowało też większej spójności w historii — wszystko było trochę porozrzucane i mogło być lepiej połączone.
Poziom trudności raczej łatwy–średni, więc sam pokój nie jest wymagający.
Poleciłabym go, ale najlepiej iść bez większych oczekiwań — wtedy jest większa szansa, że zostaniecie pozytywnie zaskoczeni, zamiast się rozczarować
Początek był bardzo obiecujący i zapowiadało się naprawdę dobrze. Niestety z minuty na minutę ten zachwyt opadał… trochę jak mgła nad błoniami Hogwartu.
Niektóre zagadki próbowały być „magiczne”, ale w praktyce działały dość topornie, a momentami miałam wrażenie, że w ogóle nie działają. To trochę wybijało z klimatu i potrafiło irytować.
Podpowiedzi niestety też na minus — były ciche i często nie do końca trafiały w to, z czym mieliśmy problem. Zdarzało się, że dotyczyły rzeczy, które już wiedzieliśmy, co tylko zwiększało frustrację.
Brakowało też większej spójności w historii — wszystko było trochę porozrzucane i mogło być lepiej połączone.
Poziom trudności raczej łatwy–średni, więc sam pokój nie jest wymagający.
Poleciłabym go, ale najlepiej iść bez większych oczekiwań — wtedy jest większa szansa, że zostaniecie pozytywnie zaskoczeni, zamiast się rozczarować
Z pokoje jsme utekli: 75 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 7/10
Zákaznický servis: 7/10
Interiér: 7/10
Obtížnost: Střední
`Nieliniowo - ale bardzo wciągająco
27.04.26 | datum návštěvy: 28.02.26
To był kolejny pokój, do którego szłam już z jakimś wyobrażeniem. Myślałam, że mniej więcej wiem, czego się spodziewać… a jednak totalnie się pomyliłam.
I to w najlepszy możliwy sposób 🙂
Zdecydowanie nieliniowy pokój, co było super doświadczeniem. Nie trzeba było skupiać się tylko na jednej zagadce — dzięki temu zabawa była jeszcze lepsza. Jedna osoba mogła działać przy jednym zadaniu, a druga już ogarniała coś kolejnego, więc cały czas coś się działo.
Duży plus za prowadzenie gry i podpowiedzi — wszystko było dobrze wyczute i nienachalne.
Byliśmy w dwie osoby i spokojnie daliśmy radę, ale myślę, że trzy osoby też miałyby tam co robić.
Poziom trudności gdzieś pomiędzy średnim a trudnym, ale wszystko do ogarnięcia.
Zdecydowanie polecam
I to w najlepszy możliwy sposób 🙂
Zdecydowanie nieliniowy pokój, co było super doświadczeniem. Nie trzeba było skupiać się tylko na jednej zagadce — dzięki temu zabawa była jeszcze lepsza. Jedna osoba mogła działać przy jednym zadaniu, a druga już ogarniała coś kolejnego, więc cały czas coś się działo.
Duży plus za prowadzenie gry i podpowiedzi — wszystko było dobrze wyczute i nienachalne.
Byliśmy w dwie osoby i spokojnie daliśmy radę, ale myślę, że trzy osoby też miałyby tam co robić.
Poziom trudności gdzieś pomiędzy średnim a trudnym, ale wszystko do ogarnięcia.
Zdecydowanie polecam
Z pokoje jsme utekli: 59 minut
Skupina 2 hráčů, včetně:
Nedávno navštívené místnosti:
Celkové hodnocení: 8/10
Zákaznický servis: 10/10
Interiér: 9/10
Obtížnost: Těžké
Strana 1
Zobrazit další