jazjemciebie

To nie był zwykły escape room. To było jak otwarcie przeklętej księgi, której nigdy nie powinno się dotykać…

Od pierwszych chwil czuć ciężką, lepką atmosferę grozy — pokój dopracowany do najmniejszego detalu, jakby żywcem wyjęty ze starego, zakurzonego filmu grozy. Skrzypiące cienie, szepty pradawnych bytów i te wszystkie nawiązania do zapomnianych bogów oraz plugawych stworzeń z mitów… czysta rozkosz dla fanów mroku.

Julia — nasza przewodniczka po tej przeklętej przygodzie — wprowadziła nas w rytuał z taką pasją i klimatem, że aż człowiek zaczął się zastanawiać, czy to na pewno tylko gra… A fakt, że przy okazji daliśmy jej powód do śmiechu przy „kolorkach”, tylko dodał tej historii odrobiny szaleństwa;)

Zagadki? Jak pułapki zastawione przez coś, co nie chce być odnalezione. Różnorodne, sprytne, bez zbędnych niedopowiedzeń — ale wymagające skupienia i zimnej krwi. Każde rozwiązanie daje satysfakcję jak krok bliżej do ucieczki z tego przeklętego miejsca… a każda przeoczona oczywistość boli jak ugryzienie czegoś, czego lepiej było nie budzić. Podpowiedzi? Bardziej szepty pchające w otchłań, szyderczy śmiech nekromanty, nabijające się z ciebie gargulce. Powinieneś był to zauważyć, a sam jesteś obserwowany i oceniany.

To miejsce to absolutny „must visit” — jeden z najlepszych pokoi, w jakich mieliśmy przyjemność się znaleźć. Jeśli lubisz klimat starego horroru, gdzie granica między zabawą a koszmarem zaczyna się zacierać… wiesz, gdzie iść.