Na wstępie chcielibyśmy przestrzec, że nasza opinia może przybrać nieco bardziej recenzencki charakter i zawierać delikatne spoilery.
Tych, którzy pragną rzucić się w wir wydarzeń „na ślepo”, lojalnie ostrzegamy. Z kolei tych, którzy chcą zaspokoić głód wiedzy i nieco zajawić sobie nadchodzącą rozgrywkę, uspokajamy – żadne kluczowe elementy fabuły nie zostaną zdradzone.
Do dzieła zatem.
Kolejna rozgrywka w Dworku w Jadwisinie – kolejna nowość. Trzeba przyznać, dobrzy są.
Tym razem nowością okazał się sposób przekazywania wskazówek i podpowiedzi.
Krótko mówiąc: co, jeśli operator pokoju i aktor to jedna i ta sama osoba? Jedno jest pewne – wymaga to nie lada umiejętności, by jednocześnie prowadzić rozgrywkę, odpowiednio kierować graczami, a na domiar wszystkiego bezbłędnie pozostawać w odgrywanej roli.
Tak, ponieważ to właśnie aktor i jego umiejętności były najjaśniejszym punktem tej rozgrywki. Potrafił nas rozbawić, wprawić w konsternację i niepewność, przekazać informację, a nawet zadać pytanie. I to wszystko bez wypowiedzenia choćby jednego słowa.
Do tego był w swojej roli na tyle przekonujący, że zdarzały się momenty, w których kompletnie zapominaliśmy, że jedynie odgrywa pewną postać.
Choć aktor był zdecydowanie gwoździem programu, warto zwrócić uwagę również na scenę, na której przyszło mu występować – choćby ze względu na jej rozmiar. Gra toczy się bowiem na całym piętrze dworku, a nawet poza nim. Zagadki można rozwiązywać w kilku pomieszczeniach jednocześnie, co daje dużą swobodę kilkuosobowej grupie, ale potrafi być też zgubne nawet dla najbardziej uważnych graczy.
Pewnym mankamentem rozgrywki może być jednak fakt, że odbywa się ona na obszarze współdzielonym z innymi scenariuszami realizowanymi w tej samej lokacji. Ze względu na ich odmienną tematykę może to nieco wybijać z immersji. Trzeba jednak zaznaczyć, że zagadki nienależące do aktualnie rozgrywanego scenariusza są wyraźnie oznaczone, a intuicyjne rozpoznanie tych przeznaczonych do rozwiązania nie powinno sprawiać większych trudności.
Kończąc, jest to pokój dla tych, którzy nie obrażają się, gdy zagadki schodzą na drugi plan, ustępując miejsca spektaklowi, w którym to gracze, ramię w ramię z aktorem, odgrywają główne role.
Przyjechaliśmy na rozgrywkę z doświadczeniem dwudziestu pokoi. Jak się szybko okazało, żaden z dotychczas odwiedzonych nie przykładał tak dużej wagi do fabuły i jej rozwoju. Uświadomiło nam to, jak istotnym elementem budującym głębokie poczucie immersji jest historia, która rozwija się wraz z postępem rozgrywki.
Gra rozpoczęła się właściwie już w momencie opuszczenia samochodu. Zaskoczył nas przy tym niezwykle miły brak standardowego wprowadzenia, odprawy, podpisywania oświadczeń czy oglądania po raz enty instrukcji obsługi kłódki kierunkowej. Zamiast tego od samego początku zostaliśmy wciągnięci w świat przedstawiony. Pierwsza interakcja z kamerdynerem miała miejsce jeszcze przed dworkiem, a on sam później skrupulatnie wprowadzał nas w historię.
Nasze działania, zachowania, a nawet relacje i charaktery – wszystko to miało wpływ na rozwój wydarzeń i ostateczne zakończenie rozgrywki, co zresztą dobitnie odczuliśmy.
Zagadek było zatrzęsienie, w tym również tych naprawdę wymagających. Na szczęście aktor, towarzyszący nam przez cały czas trwania rozgrywki, czuwał nad jej przebiegiem i płynnie regulował poziom trudności za pomocą podpowiedzi i sugestii – zarówno tych bezpośrednich, jak i bardziej subtelnych, które należało wyczytać spomiędzy wierszy.
Immersję zdecydowanie pogłębiały również wnętrza kolejnych pomieszczeń dworku, które wyglądały jak... wnętrza dworku. Scenografia na 5+! Rustykalne meble, bibeloty, pianina, rzeźby i wszelkiej maści precjoza. Wszystko – od dywanów pokrywających podłogi z klepki, przez upstrzone obrazami ściany, po żyrandole zwisające z kasetonowanych sufitów – utwierdzało nas w przekonaniu, że znajdujemy się w autentycznym dworku, a nie specjalnie zaaranżowanej przestrzeni.
Na zakończenie należy wspomnieć o fantastycznej obsłudze i jej świetnym, otwartym podejściu do klienta. Już na etapie telefonicznej rezerwacji terminu dało się odczuć, że trafiliśmy na właściwych ludzi na właściwym miejscu – osoby doskonale odnajdujące się w swojej dziedzinie.
Po każdej rozgrywce pracownicy chętnie wdawali się z nami w dyskusje na temat jej przebiegu. Wyjaśniali mechanizmy, a także ewentualne alternatywne ścieżki fabularne i działanie poszczególnych skryptów, tak aby nie pozostawić nas z poczuciem, że coś nas ominęło.
Pobyt w dworku w Jadwisinie to doskonałe doświadczenie. Polecam wybrać się tam po zmroku co dodaje jeszcze tajemniczości dworkowi jak i rozgrywce w nim. Dość złożone zagadki, rozbudowana narracja, dbałość o wystrój i klimat miejsca. Bardzo polecam!
świetny pokój, zachęcam do odwiedzenia każdego kto jest znudziny typowymi pokojami zagadka po zagadce, tu czuć klimat o wiele bardziej. Dodatkowo świetna gra aktora sprawi że wyjście będzie jeszcze bardziej wyjątkowe.
Byliśmy w tym escape roomie z żoną w zeszłym tygodniu. Wybierała żona, ja nawet nie widziałem opisu - jedyne, co znałem to ogólna wiedza historyczna. Nie wiedzieliśmy, że escape room będzie z aktorem oraz że nie będzie standardowego wprowadzenia.
Muszę powiedzieć, że całość zaskoczyła nas niesamowicie. Ze względu na to, że gra rozpoczyna się już na dziedzińcu, standardowe podpowiedzi dawane przez game mastera "przez głośniki" zostały zastąpione biorącym udział w rozgrywce aktorem a wystrój jest autentyczny - prawdziwe, zabytkowe meble, zabytkowe gazety oraz autentyczne elementy wystroju, gra jest wyjątkowo immersyjna. Jest kilka pomieszczeń, zagadki nie są zbyt trudne ale jest ich bardzo dużo.
Pokój zawiera różnego rodzaju "dziwne" kłódki, z którymi spotkaliśmy się po raz pierwszy w życiu - rozpracowanie, jak otworzyć niektóre z nich było zagadką samą w sobie. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale sporo rzeczy było schowanych w "autentyczny" sposób - wydaje mi się, że niektóre rekwizyty były autentycznymi pojemnikami służącymi do ukrywania przedmiotów. Można się było przez to poczuć niczym prawdziwy szpieg szukający ukrytych przedmiotów.
Byliśmy w 2 osoby; myślę, że byłoby nieco fajniej gdyby czasu było ciut więcej i, przede wszystkim, aktor wstrzymałby się przed niektórymi podpowiedziami (mimo wszystko mieliśmy spory zapas po ukończeniu pokoju).
Pokój jest nieliniowy z założenia, co moim zdaniem - dodaje autentyczności. Nie idzie się po sznurku zadań przygotowanych "niczym dla dziecka", często jest dostępnych kilka zagadek jednocześnie.
Pokój zawierał autentyczne, zabytkowe rekwizyty które bardziej spodziewałbym się spotkać w muzeum niż w escape roomie. Ja osobiście bałbym się dać niektóre rekwizyty do escape roomu (np autentyczna, niemal stuletnia książka jako element wystroju). Mam nadzieję, że użytkownicy będą szanowali "zawartość" dworku, byłaby szkoda gdyby coś się zniszczyło bądź zaginęło.
Właściciele escape roomu są bardzo sympatyczni, opowiedzieli nam o historii escape roomu i rekwizytach, podzielili się swoimi inspiracjami podczas tworzenia go.